N-N03 N-NH4 P-05

„N—N03 N—NH4 P
0,5 0,1 0,13 0,5
Woda morska, w której ogólne stężenie soli wynosi 3,8%, czyli 38 gl, zawiera tylko dziesiętne części miligrama azotu, fosforu i krzemu. Są to znikome ilości. Natomiast potasu,
wapnia, magnezu i siarki jest w wodzie morskiej pod dostatkiem. Z tabeli 32 można obliczyć, że w wodzie morskiej zawartość poszczególnych pierwiastków wynosi (w mgl)
Mg 1440 Ca 460 K 430 S 1000
Nie brakuje również dwutlenku węgla; zawartość C02 w wodzie morskiej osiąga 100 mgl.
Możliwość intensyfikacji uprawy glonów i produkcji ryb przez nawożenie mineralne płytkich zatok i zalewów
Nieduże ilości azotu i fosforu w wodzie morskiej sugerują, że łatwo można je podwyższyć dodatkowym nawożeniem mineralnym. Zabieg taki byłby nieopłacalny na głębokich wodach, ale w strefie przybrzeżnej, w płytkich zatokach i zalewach mineralne nawożenie wody, podobnie jak pól uprawnych, miałoby sens gospodarczy.
Weźmy jako przykład Zalew Szczeciński lub Wiślany. Są one bardzo płytkie, mimo dużej powierzchni zawierają stosunkowo mało wody. Na przykład powierzchnia Zalewu Szczecińskiego wynosi 800 km2, a głębokość — zaledwie 2—3 metry. Cała woda jest doskonale naświetlona, aż do dna i stanowi dobre środowisko dla produkcji roślinnej. Z wielkości powierzchni i głębokości zalewu wynika, że zawiera on około 2 km3 wody. Gdybyśmy chcieli podnieść zawartość azotu o pół grama w m3 wody, co odpowiada stosunkowo dużemu stężeniu tego pierwiastka w wodzie morskiej, to przyjmując, że średnia głębokość wody wynosi 2,5 m, musielibyśmy wprowadzać 1,25 g azotu na m2, czyli 12,5 kg na hektar. Jest to bardzo mała dawka w porównaniu z tymi, które stosuje się w nawożeniu pól. Środowisko wodne jest na ogół ubogie w azot i nawet bardzo nieduży dodatek tego składnika zmienia, w sposób gwałtowny, panujące tu naturalne warunki wegetacji.“(10)