- Jeden taki z wileńskiej

„— Jeden taki, z wileńskiej partyzantki.
— Żeby tak zwariować, Aniuta. I ja z tobą. Było to ci brać ślub w dzień mobilizacji Gdzieś ty miała rozum Latasz za mężem, który w tej chwili ściska może jaką Katiuszę albo Ninon czy inną Elizę.
— Nie. On jest tutaj. Musimy odnaleźć partyzantów.
— Aniuta, musisz mnie zwolnić z przyjaźni. Zbrzydło mi to szukanie. Trzy dni. Rozumiesz, jaka to strata czasu bez sensu Jedna spalona wieś, pusta. W drugiej żadna ludzka istota wyjrzeć nie chciała, zamknęli się na swoje skobelki. Boją się. Kto nam coś powie o partyzantach I Niemców tu nie ma. I Rosjan. Co to za kraj Do stacji mamy Bóg wie ile kilometrów. Zakochaj się w Marianie. Łatwiej uchwytny.
— Marian to kuzyn Janka. Podobny. Ale nie Janek.
— Na dobrą sprawę możemy obejść kulę ziemską i twojego Janka nie znaleźć. Po wojnie odszukacie się przez radio. Chodź, nie mam zamiaru być zjedzona żywcem. Co za pieruńskie komary!
Idziemy brzegiem lasu. Aniuta, jak ta szkapa czująca w pobliżu stajnię, poweselała. Podskakuje, cieszy ją las, życie. Jest młoda, ładna i aż za dziwna. Wszystkie uczucia splątały się w niej niby powój na płocie. Sama nie wiem, za co ją tak bardzo lubię.
— Dym! — pociągnęła zgrabnym noskiem. — Dym! Zanim usłyszałyśmy skrzypiącą furę, doleciał nas dym“(12)