- Chce więc naprawdę

„— Chce więc naprawdę umrzeć
— Tak, ale boi się śmierci... Zostawia chustkę na kracie, płacze, biedna kobieta... Szuka rogu ściany, żeby uderzyć głową.
— Boże, Boże! — jęknął cicho Balsamo.
— Ach, rzuca się do kominka! Chce roztrzaskać głowę o czoło lwa, ale zatrzymuje się i patrzy... Spostrzegła krew na oku lwa. To nie jej krew, to krew twoja!...
— Moja! — zawołał z szaleństwem w oczach Balsamo.
— Tak... Skaleczyłeś palce sztyletem i dotknąłeś oczu lwa... O, widzę te ciebie...
— To prawda... Ale w jaki sposób uciekła
— Czekaj... Widzę, jak ona przypatruje się oku lwa, zastanawia się, kładzie palec na to miejsce, gdzie naciskał twój palec. Ach, oko usuwa się, blacha w kominku otwiera się!
— O, ja szalony i nieszczęśliwy! — zawołał Balsamo. — Sam zdradziłem mą tajemnicę.
Andrea umilkła.
— Czy ona uciekła — pytał niecierpliwie Balsamo.
— Zatrzymuje się na chwilę w pokoju wysianym skórami, widzi na stole szkatułkę, która zwykle stoi w szafie, poznaje ją i bierze...
— Co jest w szkatułce
— Twoje papiery, zdaje mi się...
— A więc zabrała! — rzeki Balsamo z gniewem.
— Teraz schodzi do przedpokoju, otwiera drzwi, potem ciągnie łańcuch bramy i wychodzi na ulicę...
— Która jest godzina
— Musi być późno, bo już noc.“(7)