W argumentacji Generała jest

„W argumentacji Generała jest bardzo wiele racji. Najważniejsza może z nich to nakaz żołnierskiego serca, żołnierskiej lojalności wobec dywizji, opuszczonych w trudnej sytuacji przez dowódcę armii.
Wszelako powinnością generała na tak wysokim szczeblu dowodzenia jak dowódca Frontu jest koordynacja operacji podległych mu armii z myślą o zasadniczym zadaniu strategicznym powierzonym mu przez Naczelnego Wodza o zamknięciu Niemcom drogi na wschód. W tym celu był gen. Sosnkowski zobowiązany szukać łączności z gen. Szyllingiem i wydać mu rozkazy w duchu wytycznych marsz. ŚmigłegoRydza.
Wyjeżdżając do Przemyśla gen. Sosnkowski winien był zdawać sobie sprawę, że w praktyce zrzeka się funkcji dowódcy Frontu i przejmuje funkcję dowódcy grupy operacyjnej. Czy nie nazbyt łatwo zwolnił z obowiązków gen. Fabrycego A jeśli uznał za wskazane oddalić dowódcę armii, który dowódcą armii pozostawać nie chciał, to czemu nie zastąpił go np. gen. BorutąSpiechowiczem Szczątkowe jego siły nie mogły już odgrywać roli operacyjnej, natomiast połączone z trzema stopniałymi dywizjami armii „Karpaty" przynajmniej wzmocniłyby ją. Sam zaś gen. Sosnkowski odzyskałby możliwość wykonania zadań dowódcy Frontu koordynowania działań armii „Kraków" i „Karpaty" oraz nadzorowania gen. Langnera i innych generałów w zakresie przygotowań wszystkich sił i środków we Lwowie i na wschód od niego do obrony „przyczółka rumuńskiego". Zamiast zastępować jednego ze swoich podwładnych gen. Sosnkowski winien był koordynować, inspirować i pobudzać do działania wszystkich. Jego znaną sprzed 19 lat energię, sprężystość i zaradność powinno odczuwać się na całym obszarze na wschód od Lwowa.“(1)